Godine 1938, u suterenu Narodne skupštine, u sobi koju je, po službenoj potrebi, nastanjivao Dušan Inanović, vozač predsednika parlamenta, ugledalo je svetlost dana jedno dete. Nije to bio porođaj u bolničkoj sobi, niti u privatnom domu, već u samom srcu institucije koja simbolizuje državnost i kontinuitet.
U centru zakonodavne vlasti, u zgradi u kojoj se vekovima oblikuju sudbine naroda i države, dogodio se trenutak koji istorija beleži sa posebnom toplinom.
Kada je Dušan, ispunjen radošću, pristupio svešteniku da prijavi rođenje, usledio je dijalog koji i danas zadržava snagu jednostavne istine:
– Gde je rođeno dete?
– U Narodnoj skupštini.
Sveštenik, zbunjen i dirnut, samo je ponovio pitanje, a zatim, u matičnoj knjizi, u rubrici „ulica i broj“, upisao reči koje ostaju jedinstvene: Narodna skupština.
Tako je nastala jedina „parlamentarna beba“ u istoriji srpske države. Njen dolazak proslavljen je u skupštinskim prostorijama sa dostojanstvom koje priliči i najsvečanijim državnim prilikama.
Jer dok su se kroz hodnike te zgrade smenjivali režimi, rasprave i istorijski preokreti, u njenom suterenu se dogodilo nešto što nijedna politička oluja nije mogla da zatamni – rođenje novog života.
I danas, kada pogled padne na velelepnu fasadu Narodne skupštine, vredi se setiti da je pored svih velikih govora i sudbinskih odluka, najiskreniji i najčistiji glas koji je ikad odjeknuo njenim zidovima bio prvi plač jednog deteta.